Κάθοντας εδώ...έτσι ως
πολλήν ώρα ενθυμούμενη...πώς ήσαν τα χρόνια της πρώτης εφηβικής μου νιότης, μια
ανάμνηση ως πολύ με συνεπήρε...δυό γαλάζια μάτια,ξέθωρα..που φάνταζαν θαμπά τη
σήμερον...κι ήταν η θύμησις τόσο έντονη, το πρόσωπο τόσο γλαφυρό, που έτσι
βαθειά με συνεπήρε και σαν να νιωσα κείνο το φιλί να χαίδεύει πάλι τα χείλη, τα
χέρια πάλι να ενώνονται...σαν ν άκουσα και τη φωνή...γύρισα πίσω να δω η πόρτα αν θ ανοίξει...και μια ριπή ανέμου μπήκε,
θρόισε την ξεχαρβαλωμένη του κιθάρα..και σαν να περίμενα να μπει εκείνος μέσα,
να γελάσει με ύφος φιλήδονο και να ψιθυρίσει το όνομά μου..τόσο που σχεδόν το
άκουσα...σαν να ρθε από τα τότες στα σήμερα...κάνω να σηκώσω τ ακουστικό, ν
ακούσω πάλι την φωνή, να νιώσω ξανά κεινη την αύρα,να συναντήσω γι άλλη μια φορά
τα ωραία μάτια..μα η φωνή μου τρεμάμενη και πάλι κλείνω, το μέσον που θα μας
έφερνε ακόμα πιο κοντά...γιατί τα μάτια θα σκούρηναν, η φωνή θα ράγισε, θ
ασκήμηνε το ωραίο πρόσωπο...όχι σάμπως να εγέρασεν και να εχάθη αλλά από μια
άλλη ασχήμια, απροσπέλαστη, εκείνη της ψυχής.....
